Beelden van polymeerklei
Beelden van polymeerklei
Polymeerklei is veelzijdig, kleurig, ik kan er alle kanten mee op. Polymeerklei kent enkele zeer grote merken. Het bekendste in Nederland en Vlaanderen is wel Fimo. Ik gebruik deze niet vaak. Ik vind de soepelheid van Cernit prettig, afgewerkt blijft deze stevig. Voor flexibele beelden gebruik ik CosClay, een nieuwe speler op de markt. Sculpturen maak ik met Sculpey.
Van tevoren weet ik niet echt hoe het beeld zal eindigen. Ik vorm terwijl ik maak. Het ene beeld kost veel meer tijd dan het andere. Ik geef hieronder per beeld iets meer informatie.
Carrot shoes
Voor een challenge van PolymerWeek, een organisatie in Tsjechië die wereldwijd mensen aantrekt, kregen we een doos opgestuurd met daarin klei en toebehoren. Daarmee moesten we het doen... maak maar wat, maar wél minimaal 5 onderdelen uit de doos gebruiken.
Geef mij oranje en mijn brein slaat op tilt. Het is mijn minst favoriete kleur. Het enige dat ik kon bedenken was... een wortel. Natuurlijk kleed ik de wortel wel aan met hoed en schoenen.
Grumpy King
Technisch gezien niet alleen polymeerklei. Z'n jas en das zijn gebreid. Pinguïns zijn echt leuke beesten. In de dierentuin vond ik ze 'wel grappig', maar niet echt indrukwekkend. Toen stond ik eens oog in oog met een pinguïn in Nieuw Zeeland, hij gaf een hele show weg. Vanaf dat moment zie ik ze overal (of ze er nou echt zijn of niet). Het kon dan ook niet uitblijven dat ik een pinguïn in polymeerklei zou maken. Hij is vederlicht, zijn 'body' is leeg, niet opgevuld met klei.
Sculptuur
Ik had me ingeschreven voor de workshop van Julia Agnes uit Canada. Zij maakt prachtige hoofden van oude vrouwen. Maar ik had geen oud vrouwtje in mijn gedachten. Ik had een piepklein fotootje van mijn zus en mij. Zij is ongeveer 4 jaar oud op de foto.
We werken met Sculpey, een merk dat onder andere de Living Doll lijn heeft, de klei heeft een vleeskleur. Je kunt uit 3 kleuren kiezen.
Mijn zus is praktisch zonder vel geboren, de rest was kale huid. Geen gehemelte, geen haar, broze botten. In het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht is ze ‘in elkaar gezet’. Het verhaal van Pinocchio geloofde ik als kind helemaal, ik zag bij haar ook de ‘knopen’ waarmee haar armen en benen vastzaten.
Ik maakte voornamelijk gebruik van mijn herinnering en dat kleine fotootje. Ik vergrootte het op mijn telefoon, niet ideaal, maar het werkte.
Dank je wel Julia dat je zag hoe bol haar hoofd was (is). Je liet me dingen zien waar ik, door mijn herinneringen, overheen keek. Door gebruik te maken van de aluminiumfolie kon ik ook de aderen op haar hoofd, voor mij heel gewoon, zichtbaar maken.
Viktor danst
Een workshop door Andy Bell. Hij staat bekend om zijn stills voor de filmindustrie. Dit was de eerste keer dat Andy een workshop gaf, een geboren docent. En hoewel ik toch altijd wel mijn eigen weg volg (dus geen net recht poppetje fabriceer), zijn manier van frames maken is top, het kost heel wat minder moeite. Voor kleinere beelden is dit zeer geschikt. Zou ik groter gaan (Viktor is ongeveer 20 centimeter hoog), dan maak ik het frame wel op mijn eigen manier: meer draad, meer wikkelingen.
We werken met CosClay, een redelijk nieuwe speler op de markt. De klei heeft als groot voordeel dat het flexibel blijft na het bakken. De armen en benen kunnen dus nog gebogen worden. Voor als hij kans krijgt de fles uit zijn achterzak te halen en nog verder leeg te drinken. Die wiebelende beentjes zouden nog wel eens meer kunnen buigen. Maar het is gelukkig ook stevig genoeg (mede door het draad) zodat hij 'rechtop' blijft staan. Viktor is met één voet in het hout vastgezet.
Truus de mier
Een frame van een mier (ongeveer 10 centimeter lang) en heel erg veel patroontjes in Delfts blauw. Dit werk noemen we 'canen'. Je snijdt plakjes van een lange sliert en zet deze met vloeibare polymeerklei vast op de ondergrond.
Wat is een cane?
Door klei op een bepaalde manier tegen elkaar aan te leggen maak je een patroon. meestal is dit behoorlijk grof. Je hebt dan een dikke balk (kan ook rond zijn) en die ga je vervolgens kleiner maken door die balk uit te trekken (dit heet reduceren). Vaak werk je dan vanuit het midden naar buiten. De kunst is om geen vervorming van het patroon te krijgen.
Het is handig om een voorbeeld voor je te hebben (een foto bijvoorbeeld) zodat je zeker weet dat het beoogde resultaat behaald wordt. Soms gebruik ik borduurpatronen als voorbeeld.
Soms plaats ik ook werk-in-wording op Facebook.